Ses ver bana ey koskoca mâzi.
Bana ses ver !
Ses ver bana ses ;
Nerde o sevdâ, o vefâ ?
Ses ver ki şu suskun dile bir damla şifâ.
İlhâm arayan rûhuma bir tâze heves ver !

Ses ver !
Ses ver bana ey sâğduyu,
Ses ver bana ey us !
Hasret bu kulaklar o mübârek sese âh !
Nerlerde o diller Karac’oğlan ?
Nerlerdesin Emrah ?
Sarmakta şiir ufkumu bir kapkara pus…
Sen bâri koş imdâdıma duydunsa beni,
Sen ey yücelerden yüce pîr !
Sen ey kocalardan koca Yûnus !
Ses istiyorum.
Öylesi bir ses ki bu ancak
Sizlere mahsus !...

Ses ver !
Meclis niye bomboş, hani meyler ?
Nerlerde o “çın” sesleri peymânelerin ?
Nerlerde o sâki ?
Bilmem ki Fuzûlî niye kırgın bu kadar ?
Bilmem ki niçin böyle gücengin yine Bâkî ?
Nef’î, hani taşkın sele benzer o nefes,
Nerde bir can için aslâ demiyen bahtına pes.
Ah nerde o ses, nerde o ses, nerde o ses ?...
Lâleler lâlesi İstanbul, o demler nerde ?
Âh o demler ki anıldıkça ışıldar o yâdı…
Onca efsâne temâşâyı, o Sâdâbâd’ı,
Niye terketmiş acep bâdisabâ ?
Hangi cennette şakır şimdi Nedim ?
Hangi âlemleri devrân ediyor “Şî’r-i Kadîm”
Nerdedir, nerde o şuh ?
Nerde o cânân acabâ ?
 
Ses ver !
Ses ver bana ey kendi gücüm kendi güvencim,
İmdâdıma koş, nabzımı tut eski yerinden,
Düştük ; bizi kim kurtaracak bunca derinden ?
Mısrâları Mevlâ’ya uzanmışları söylet !
Gerçek şiirin aslına yanmışları söylet !
Makber susuyor, Hâmid’e ermez bu kulak,
Fikret’le Cenâb’ın kararan bahtına bak !
Ey mûcizeler rüzgârı, ey soylu nefes,
Artık yetişir, kes bu hazin mâtemi kes !
Bir kez daha rûh üfle şu servistâna,
Âkif gibi, Hâşim gibi, Yahyâ gibi özden,
Bir kez daha es !
 
Bir ses !...
Bir ses geliyor şimdi içimden :
“Kimden bu günâhın suçu, kimden ?”
Mâsumsan eğer kendine aslâ bunu sorma !
Mâsumca yorumlarla bu çarpıklığı yorma !
İflâs edenin cür’eti yırtar arını,
Görmez bu günün körleri aslâ yarını !...
Aç gözleri artık bu delâlet düşü bitsin.
Bir korkulu kâbustu, unut her şeyi gitsin !...
Vârislere bak, onlar ufuklardan umutlu
Vâris olabildinse bu mirâsa, ne mutlu !...
Varsın uyusun ömrü sorumsuz uyuyanlar…
Yetmez mi Nihâi, bize yıllardır uyanlar.
Onlar ki bulur kendini sürdükleri izden,
Çağlarca selam olsun o şairlere bizden…
 

Bekir Sıtkı ERDOĞAN