Türk şirinde kendine mahsus bir yol izleyen ve bu çerçevede şiirlerini yazan, peotikasını oluşturan şair pek azdır. İşte bu az ve istisna olan şairlerimizden biri hiç kuşkusuz Hilmi Yavuz’dur. Adı gelenekle beraber anılan Hilmi Yavuz’un şiir üzerine düşünceleri, hem şiirin içinde olanlara imkân ve açılım sağlayacak hem de onun şiirinin yaslandığı arka planı tanınmamıza yardımcı olacaktır.

Hilmi Yavuz şiiri üretilen bir şey olarak görür ve özünün varlığından önce geldiğini savunur. Zira “Şiirin zihinsel ve kuramsal problemleri (şiirin ne olduğu, bu şiirin neyi anlatması gerektiği vb.) şiir yazma eyleminden önce gelir. Bu şiirin önceden tasarlanan bir şey olduğunu gösterir. Yani şiirin özü varlığında önce gelir. Üretilen şeydir şiir, ama tüketilen bir şey değil. Üretildiği için nesneye, tüketilmediği içinde bilince benzer. Şiir nesne ile bilinç arasında bir yerdedir, tıpkı doğayla ekin (kültür) arasında bir yerde olduğu gibi.”1 Hilmi Yavuz bu sözlerini daha sonra bir başka söyleşisinde şöyle temellendirir: “Şiir yapılır önermesi, benim doğrudan Yunan eski kaynaklarına giderek vurgulamaya çalıştığım bir düşünceyi ifade ediyordu. Bilirsiniz Aristoteles Episteme’yi (Bilgi) üç ayrımda düşünmüştü. Theoretike (Kuramsal Bilgi), Pratike (Pratik Bilgi) ve Poietike (yapılan ya da yanlış bir deyişle yaratılan bilgi). Poietike adı altında ise Poietike (şiir) ve Rhetorike (Söz söyleme Sanatı) yer alıyor. Aristoteles, şiiri bir Poietike sayarken, onun bilginin kendisinden bir şeyler yapmak biçiminde görüyor, böylece şiirle bilgi arasında bir bağlantı kuruyordu.”2 Kendi şiirini nasıl bir temele dayandırdıktan sonra şairleri de zor insanlar ve zorlukların insanı olduklarından cehennemde yaşadıklarını söyler.

… yazının tamamını MÜREKKEP Kültür, Sanat, Edebiyat Serisi: 3’den okuyabilirsiniz.